บทที่ 167 เปลี่ยนแปลง

“มาทำไม” ปรินทร์มองผู้มาขอเยี่ยมด้วยความแปลกใจผ่านลูกกรงเหล็ก

“ณหทัยตายแล้ว” วราสังเกตเห็นแววตาที่วูบไหวของปรินทร์ แต่ก็เพียงครู่เท่านั้น

“แค่นี้ใช่ไหม” ร่างสูงในชุดนักโทษลุกยืนด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“มึงอยากไปลาเขาเป็นครั้งสุดท้ายไหม”

“มาทำดีกับกูทำไม”

“มนุษยธรรม มึงรู้จักไหม”

“หึ” ปรินทร์แสยะยิ้ม เดิน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ